Mijn naam is Ria Koreman, geboren in 1968 te Leiden, beroep: Kunstschilder. De naam van mijn bedrijf is SharePaint, een passende naam omdat het oorspronkelijk gestart is als maatschappelijk initiatief.  En nog steeds is de naam SharePaint passend omdat het mijn missie is om zoveel mogelijk moois te delen in de wereld. Ieder nieuw kunstwerk maakt de wereld een stukje mooier.  Jarenlang (en nog regelmatig ) heb ik  (privé) schilderles gevolgd bij (grote) leermeesters in de klassieke schildertechnieken (olieverf) en in een breed scala van acryltechnieken. Noem mij autodidact.

Ik werk vanuit mijn Atelier Muze-musje,  gevestigd in een prachtig historisch pand in hartje Middelburg. Begin 2020 is mijn atelier verhuisd van Lelystad naar Middelburg. In Lelystad heb ik ruim drie jaar les gegeven, en veel workshops voornamelijk met doelgroep kinderen.

Het is alweer jaren geleden dat ik ontdekte hoe ik door middel van mijn schilderijen uiting kan geven aan mijn beleving van de wereld. De schoonheid van de natuur, de wijze waarop de levende wereld zich in kleuren en vormen zichtbaar maakt. 

Geïnspireerd door die schoonheid schilder ik vooral vogels, waarbij de mus een bijzonder plekje heeft in mijn hart. Dat kleine, alledaagse vogeltje verbindt mens en natuur. Pas toen ik met echte aandacht naar dit wonderlijke vogeltje ging kijken, zag ik de prachtige schakering van kleuren in de vleugels, de minuscule maar onmiskenbare tekening in de pootjes, de brutale oogjes, vol van een bijna eigenwijze en ontwapenende ondeugendheid.

Dat is wat ik de wereld terug wil geven, of liever wat ik met andere mensen wil delen. Het vermogen om samen met mij, als het ware door mijn ogen naar de schoonheid van de natuur te kijken. Beleven, hoe wat vaak zo eenvoudig en vanzelfsprekend lijkt door de dagelijkse aanwezigheid, in werkelijkheid heel bijzonder is.

Schilderen is als het ware opnieuw leren kijken. Zowel naar jezelf, in de wijze waarop je de wereld om je heen beleeft, als ook naar de myriade vormen waarin het leven, de wereld om ons heen zichtbaar wordt. En net als andere kunstenaars voor mij, heb ook ik een geheel eigen wijze gevonden om uitdrukking te geven aan wat ik zie en voel. Ik ben dat zelf ‘warm realisme’ gaan noemen.

Het licht is daarbij mijn meest belangrijke instrument. Het claire obscure waarmee de oude Hollandse meesters al volop experimenteerden. De wijze waarop de ‘personages’ op het doek, letterlijk vanuit het donker, door het licht gedragen kunnen worden naar een punt waarop ze bijna van het doek weg lijken te vliegen.